به آرامی با زندگی همراه شو
اگر آسمان بالای سرت ابريست و تو در زير باران هستی ،
اگر به دنبال رنگين کمان می گردی اما رنگ ها درد را برايت به
ارمغان می آورند،
اگر دنيايت تغيری نمی کند و هيچ پايانی در نظرت وجود ندارد،
اگر در جستجوی آفتابی اما تنها شب را می بينی،
اگر تمام اطرافيانت لبخند می زنند ولی تنها کاری که تو می توانی
بکنی اخم کردن است،
اگر از همه اينها وقتی زندگی تو را به پايين می کشد خسته شده ای،
در آن هنگام از پشت قطرات اشکت به عجايب اين زمين نگاه کن
به زيبايی يک گل که همچون مخمليست در دستت،
هوای اطرافت و بوی خرمن علفهای تازه را استشمام کن،
بچه های شاد در پارک بيگناهی بازی آنها را ببين.
تصور کن همراه پروانهای در هوا معلقی
ميان درختان به اين سو و آنسو می پرد،
زمزمه های دريا يا گرمای نسيم تابستانی را به ياد آور.
به طعم تکه شيرينی فکر کن هنگامی که روی زبانت آب می شود،
يا نغمه پرندگان صبحگاهی هنگامی که با او ازشان به هر صبح سلام
می کنند،
به ياد آور سخنان زيبايی که در اغوش مادرت گفتی نرمی نوازشش را
احساس کن هنگامی که به آرامی بر صورتت بوسه می زند
خوبی های درونت را جستجو کن
ابرها را از اسمان زندگيت دور کن.
به زير پايت نگاه نکن ، سرت را بالا بگير.
فکر نکن زندگی چه چيزهايی به تو بدهکار است ، به چيزهايی
بينديش که تو بايد به او بدهی.
فردا را فراموش کن آنگاه می توانی زندگی را شروع کنی.
بنابراين روزگاری را که در آن زندگی ميکنی با هدايايی که می توانی
ببخشی متبرک ساز.
به جريان زندگی بی اعتنايی مکن بلکه به آرامی با آن همراه شو.
. كاش مي توانستيم بي خيال و فارغ دست بگشاييم و همه را در آغوش بگيريم بي سختي ... كاشكي چشمهايمان خالي از ريا بود و حرفهايمان حرف باد و يك روز و دو روز نبود... ديگر جاي گله نيست ... من بدين بي مايگي ... بدين افسردگي نگاهها عادت مي كنم كم كم ... و چه بد است عادتهاي سنگي ...چه سبك شده است هستي پشت لبخندهاي دروغينمان ! كاشكي وزن بيشتري به روي شانه حس مي كردم ...
